|
Curriculum vitae
| Opleiding |
|
| 2001 - 2006 |
Master 'Taalwetenschap'
met major 'Taal- en spraakontwikkeling en pathologie' en minor 'Taalpsychologie', Universiteit van Amsterdam.
Scriptie over Taalvorming, 'Met Woorden in de Weer' en woordenschatonderwijs. |
| 2000 - 2001 |
Propedeuse 'Nederlandse Taal en Cultuur', Universiteit van Amsterdam |
|
|
| Werk bij Stichting Taalvorming |
| 2009 |
Maken van tentoonstelling 'Mijn Huis van Vroeger' samen met het Amsterdams Historisch Museum |
| 2008 |
Maken van tentoonstelling 'Ik heb nooit een tas bij me', voor de St.Lukasschool in samenwerking met Foam |
| 2007 |
Maken en schrijven van het boek 'In Marokko is geen eten voor poezen' over het werken met taalvorming met anderstalige volwassenen |
|
|
| Overig |
|
| 2005-2009 |
Productie-assistent van verschillende voorstellingen van circus Elleboog |
| 2003 |
Organisatie en uitvoering Circusproject voor ex-kindsoldaten in Gulu, Noord-Uganda |
| 2002 |
Organisatie en uitvoering Circusproject voor straatkinderen in Huancayo, Peru |
| 2000 |
Organisatie en uitvoering Circusproject voor kinderen in Gokwe, Zimbabwe |
|
Lisa van der Winden
Consulent taalvorming
'Zelfvertrouwen is een van de belangrijkste voorwaarden voor het leren van een (tweede) taal. Doordat iedereen bij Taalvorming op zijn eigen niveau mee kan doen en gemotiveerd is om te vertellen over dingen die hij belangrijk vindt, wordt er zelfvertrouwen opgebouwd. En daarna komt die taal vanzelf wel.'
Specialisatie:
- woordenschatonderwijs
- oudercursussen
Wereldeten
Het is vrijdagochtend en de moeders van basisschool De Roos in de Baarsjes druppelen het ouderlokaal in. Zoals altijd heeft Durdane een grote schaal onder haar arm: ze heeft Turkse soep meegenomen voor in de pauze. Ook Noura heeft vandaag een schaal bij zich: ze heeft Marokkaans maïsbrood gebakken. Kezban wil het recept weten: ze pakt haar schrift erbij en schrijft het Marokkaanse recept in de Turks op door Nederlandse vragen te stellen. "Hoe heet zo'n ding ook alweer waar je zo hard mee kan roeren?", vraagt Noura me. Ik teken een garde op het bord en zet het woord erbij. Noura knikt en gaat verder met de uitleg aan Kezban.
Officieel is de les nog niet begonnen, maar iedereen is al op zoek naar Nederlandse woorden en zinnen. Opeens wil iedereen het recept weten en besluiten we het met z'n allen op het bord te schrijven. Durdane stelt voor om een heel receptenboek te maken en Saida heeft al een mooie titel voor ons boek: Wereld-eten.
Taal is overal en de leukste manier om het te leren is door het te gebruiken: vertellen over dingen die je bezig houden zorgt ervoor dat je de woorden en de zinnen die je daarvoor moet gebruiken gemakkelijk leert. In de oudercursus praten, schrijven en tekenen we altijd over dingen die ons bezighouden: gevaarlijke situaties met je kinderen, naar de dokter gaan, je geboortehuis. Je ziet dat iedereen op z'n eigen niveau mee kan doen, waardoor je hun zelfvertrouwen ziet groeien.
Laatst gaf Khnata mij het mooiste compliment wat ik ooit had gehad: ze durft nu door de cursus helemaal alleen en zonder haar man naar de dokter!
|
