De laatste dag voor de vakantie, het laatste uur waarin er nog gewerkt wordt. 's Middags wordt het lokaal opgeruimd. Daarna het jaarlijkse eindfeest. Het is warm en er zijn nog maar weinig kinderen in staat om naar mij en elkaar te luisteren.


Ik deel kleine papiertjes uit met een kadertje. De opdracht luidt: teken een dier dat je afgelopen dinsdag in Artis zag en schrijf de naam van dat dier eronder. Laat niemand zien welk dier jij tekent, want straks doen we er een raadspelletje mee. De kinderen gaan meteen aan de slag en even is het stil in de klas. Dan roept Romaissa: “Juf, is giraf met een kleine of een grote v?” O jee, nou weet iedereen welk dier zij heeft. Snel geef ik haar een ander blaadje om een ander dier te tekenen.

Ayoub laat trots zijn olifant aan mij zien, maar de kinderen in zijn groepje kijken mee. Lachend begint hij aan een nieuw dier. Het is spannend om iets in het geheim te tekenen.


Als de tekeningetjes klaar zijn en de woorden eronder geschreven, komt een kind op de blauwe stoel voor de klas zitten. Het blaadje stijf tegen de borst gedrukt. De andere kinderen stellen vragen zoals in het spelletje Wie is het?
"Heeft hij 4 poten?" "Is hij grijs?" "Kan hij zwemmen?" "Heeft hij voelsprieten?" De vragen worden steeds specifieker. Sommige nodigen uit tot korte gesprekjes. Bijvoorbeeld: "Heeft hij stipjes?" Hardop vraag ik me af of ik een dier ken met stipjes. “Ja een zebra”, roept een kind. “Nee, dat zijn streepjes”, roept een ander. We hebben het over stipjes, streepjes en vlekjes op dierenhuiden.

betrokken

Momenten van aandacht en onrust wisselen elkaar voortdurend af. Als ik wil stoppen omdat niemand nog oplet, komt er fel protest. Ze willen doorgaan met vragen stellen en raden. “Ja doorgaan”, zegt Tim, ” het is leuk.”

Vermoeid maar tevreden sluit ik mijn laatste voorbeeldles van het schooljaar af. De kinderen waren actief met taal bezig en gezien de warmte en de vermoeidheid toch nog enorm betrokken.